‘Senior Night was emotioneel het zwaarst voor mij’

The content originally appeared on: De Ware Tijd Online

02/03/2022 22:30
-
Terence Oosterwolde

Moeder Julie Saba (l) en haar zoon Gavin Kensmil bij zijn afscheid tijdens ‘Senior Night’.

PARAMARIBO
“Ik werd wakker en heb vijf, zes keer naar hetzelfde Adele-lied geluisterd. Ik probeerde mijn moeder niet te laten zien dat ik huilde, dus
draaide ik de douche en kraan open. Maar ik was aan het huilen terwijl
ik mijn tanden poetste, omdat ik door had…” Er volgt een stilte …
Gavin Kensmil herpakt zich. “Nu ik weer eraan denk, word ik weer helemaal emotioneel”, verontschuldigt hij zich. De Surinaamse basketballer heeft het niet makkelijk om te praten over ‘Senior Night’, zijn laatste thuiswedstrijd als college basketballer in de Verenigde Staten
met in het publiek zijn moeder Julie Saba.

Tekst: Terence Oosterwolde –
Beeld: SFA Athletics

Gavin Kensmil, topscorer en beste rebounder van de Stephen F.
Austin State University zou je best een gesloten boek kunnen noemen
als het gaat om zijn emoties uiten. Dat ontkent hij niet. “Mijn
ding is dat ik meestal nooit echt met dingen deal. Ik stop het
gewoon weg in een box, maar soms heb ik dan een moment dat iets
triggert en dan brengt het alle emoties weer naar boven.”

Zo een moment beleefde hij dus zaterdag toen hij wakker werd en
naar Adele luisterde. “Ik heb het heel seizoen lang nooit echt
verwerkt dat dit mijn laatste seizoen is en zaterdag realiseerde ik
me plotseling van ‘eh, ik ga nooit meer in dit gebouw spelen'”,
klinkt het zacht. “En dit gebouw, deze plek heeft zoveel mooie
memories aan me gegeven. Het was zaterdag gewoon echt heel zwaar.
Ik denk dat het een van mijn zwaarste wedstrijden was.”

Kensmil zegt dat hij zich niet kon focussen. “Ik miste gewoon
echt wide open lay-ups, mijn vrije worpen kon ik ook niet
maken. Ik kon echt niet een manier vinden to lock in.
Zaterdag was heel zwaar. Mijn coach wist het ook. Mijn
teammates hebben heel hard geprobeerd om me toch in mijn
zone te krijgen, maar het was gewoon echt hard. Omdat ik
besefte: ‘het is voorbij!'”

Maar hoewel emotioneel, was het niet alleen kommer en kwel,
beaamt hij. “Dat mijn moeder er was, dat was meer leuk … dat was
de positieve kant ervan, maar ik ben wel heel erg verdrietig, ik ga
er niet om jokken.” De aanwezigheid van zijn moeder bracht niet
echt pressure. “Ik was gewoon cool, I was locked
in
. Je focust je niet echt op het feit dat jouw moeder in de
hal zit. Je bent gewoon echt gefocust op die wedstrijd. Maar die
van zaterdag was zwaar … die was zwaar. Ik denk dat die laatste
wedstrijd emotioneel het zwaarst voor me was. I just couldn’t
find a way to lock in
. Het was heel emotioneel.”

Deze fans wilden met ‘hun’ senior Gavin Kensmil op de foto
tijdens de ‘Black Out Senior Night’.

Onbeschrijfelijk gevoel

Saba heeft drie wedstrijden van haar zoon bijgewoond, of zoals
ze het zelf zegt “in feite 2,5 wedstrijd”. Het was de eerste keer
sinds zijn vertrek uit Suriname in augustus 2015 dat ze hem live in
actie zag. Direct na aankomst werd ze op 19 februari gereden naar
de sporthal en maakte ze nog de tweede helft van de ontmoeting
tegen Lamar University mee. “Ik kan niet echt zeggen hoe die game
was … er ging teveel adrenaline door me heen. Ik heb die
wedstrijd daardoor niet echt gevolgd.”

Dat was anders in de duels tegen Sam Houston (24 februari) en
Abilene Christian (26 februari). “Die games waren zo spannend. Ik
was dat stukje ontwend om in een hal te zitten en naar mijn zoon te
kijken. Er worden fouten gemaakt op je kind, waarbij je denkt van
‘eh, eh, pas op’. Ik heb hem nagenoeg als kind (haar zoon was 16
jaar toen hij vertrok uit Suriname, … red.) zien
weggaan. Hij heeft toen ook wel gespeeld in alle klassen en ja, ik
was niet altijd even blij hoe het er fysiek aan toeging, maar ik
vind dat ze ‘vies’ spelen in Amerika. Ik denk dat de basis van echt
hard en sterk spelen hier is gevormd.”

Al met al was het voor haar “een geweldige ervaring”. “Weten dat
je kind geliefd is, iedereen komt naar je toe. Dat is gewoon
geweldig. Het is bijna een onbeschrijfelijk gevoel. Het is gewoon
mooi om te zien, de groei, de environment, alles erom
heen, de liefde die je voelt daar in de hal, de liefde die men
heeft voor hem, het is gewoon onbeschrijfelijk”, klinkt ze
trots.

‘Metamorfose’

Qua mindset ziet ze geen verschil tussen de Gavin die in 2015
uit Suriname vertrok en de Gavin die ze voor zich zag. “We kennen
hem allemaal van toen; als hij iets in zijn hoofd heeft gezet gaat
hij ervoor. Het wezenlijk verschil dat ik wel heb gezien is de
groei mentaal in die zin dat hij emoties durft te tonen. Gavin van
zeven jaar geleden zou dat niet durven en al helemaal niet en
public
. Dus dat is het grootste verschil dat ik heb gezien.
Maar qua mindset, gaan voor zijn doel, daar is geen verandering in
gekomen.”

Kensmil vertelt dat college hem sowieso heel veel heeft geleerd
als man. “Ik denk meer als man dan als basketbalspeler. Ik ben
‘geblessed’ om rond heel veel goede mensen te zijn hier, maar ik
denk dat ik sowieso heb geleerd hoe om te gaan met tegenslagen en
die te overstijgen. Ik heb geleerd hoe ik een betere leider moet
zijn.”

Hij kwam erachter dat er “een heel groot verschil” is tussen een
leider en een baas. “Ik denk dat ik dat verschil niet echt kende.
Een baas dirigeert veel en zegt aan mensen wat ze moeten doen en
dat deed ik altijd en deed dat ook met mijn zusje (Cyarah, …
red.) vroeger. Ik denk dat dit jaar mij meer heeft geleerd
dan mijn hele college carriere; als leider moet je kunnen geven om
mensen. It’s more about serving others than it is about
yourself
. Je moet heel selfless zijn om een leider te
zijn en mensen zo ver te krijgen om met je te willen praten en om
je te willen volgen. Dus ik heb dat sowieso geleerd.”

Ook over financien stak hij het een en ander op. Kensmil vertelt
dat er in Nacogdoches, Texas heel veel boosters zijn die heel rijk
zijn, selfmade millionaires. Hij is er ingenomen over dat
hij dat soort mensen heeft kunnen ontmoeten. “Basketbal IQ-wise heb
ik heel veel geleerd. Een van mijn dingen is, is dat ik een heel
slimme speler ben. Ik denk dat ik dat sowieso heb geleerd door mijn
freshman year. Ik moest andere manieren vinden om te
scoren wanneer ik met mensen speelde die heel atletisch zijn.”

Speelstijl

Zijn levensstijl hoefde hij niet echt aan te passen. Net als in
Suriname draait ook in de Verenigde Staten zijn leven om school en
basketbal, dus daar was hij al aan gewend. Anders was het met zijn
speelstijl. “In Suriname deed ik een beetje van alles. Hier worden
dingen heel specifiek hoe hoger je komt op de ranking. Iemand die
een beetje van alles kan doen, is less likely to play dan
iemand die heel goed is in een ding.”

Hij illustreert dat met Dwight Howard van Los Angeles Lakers in
de NBA. “Hij speelt nog steeds omdat hij heel goed is at
protecting the rim
. Hij is niet die Dwight Howard meer van een
heleboel jaren terug, maar hij speelt bijvoorbeeld meer of langer
dan iemand die een klein beetje van alles kan doen. Ik denk dat dat
de grootste aanpassing voor mij was.”

Iets vinden waarin hij heel goed was, vond hij mede door zijn
freshman year aan de Iona College. “Ik was toen nog steeds
een wing player zoals in Suriname, maar raakte
geblesseerd. Ik kwam twintig pounds bij, niet zo zeer in
vet. Men noemt dat de ‘freshman 20‘; every
freshman gains about 20 pounds from the moment they get to
college
omdat je veel meer ‘lift’. Ik werd heel groot en mijn
coach had iets van ga de vier (power forward) spelen.”

Na een jaartje Iona College besloot Kensmil een stap terug te
doen naar de ‘Juco’ Navarro College. “Maar we hadden geen goede 5
(center) en ons team was klein. Uiteindelijk begin ik de ‘5’ te
spelen voor de time being en heb ik door van ‘eh, wacht
even, ik ben wel heel goed hierin’. Dus zo heb ik mijn spel een
beetje moeten aanpassen en nu ja, veel mensen zullen zeggen dat ik
een undersized 5 man ben, waar ik het niet oneens over
ben, maar aan het einde van de dag ben ik heel, heel goed at
what I do and size hasn’t bothered me at all
. Ik heb tegen
enkele van de beste ‘zevenvoeters’ gespeeld en altijd een heel
goede wedstrijd tegen ze gehad. Voor mij maakt size niet
uit.”

Frustrerend

Als het op zijn karakter en gedrag aankomt, zegt Kensmil dat de
grootste aanpassing die hij heeft moeten maken was leren om kalm te
blijven. “Ik ben een behoorlijke hothead soms en ik kan
soms heel passionate zijn, maar ik moest mijn kalmte
bewaren, vooral als leider. Als ik terugkijk naar waarom ons team
‘strugglede’ dan was dat ook een van de redenen”, erkent hij
eerlijk. “Omdat ik een hothead was en altijd ruzie had met
mijn coach of een van mijn teammates. Het was altijd wel
een gevecht of zo en ik denk dat dat ons team heeft gekost aan het
begin van het seizoen.”

SFA heeft een winst-/verliesstaat van 20-8, maar aan het begin
verliep het seizoen stroef en wisselden winst en verlies zich
regelmatig af. “We speelden slecht omdat het leiderschap van meer
mezelf en mijn coach … ik zal niet zeggen dat het slecht was,
maar we hielden mensen niet verantwoordelijk, we hielden mensen
niet aan de standaarden die we gewend zijn hier. En we hadden wat
chemistry problemen in het begin, mensen probeerden hun
rol nog te vinden.”

Kensmil had het niet makkelijk. Zeker niet omdat hij voor het
eerst – los van het Covid-19-jaar – twee wedstrijden na elkaar
verloor, nota bene op twee momenten en zelfs een reeks meemaakte
van zes nederlagen in tien wedstrijden. “Voor mij was het heel
frustrerend. Ik was zelf op een punt gekomen waarbij ik eigenlijk
wilde ‘quitten‘ en zou proberen in het midden van het
seizoen of zo te kijken als ik ergens anders – in Europa – kon
spelen.”

Op 26 januari kwam de kentering. Na het verlies die avond tegen
Seattle University (62-70) was iedereen boos. “Want elke wedstrijd
die we hebben verloren dit jaar waren we in die wedstrijd, maar
gaven we het in de laatste drie minuten weg. Voor ons was het niet
eens dat ons team slecht was, maar we wisten niet hoe we moesten
winnen en we wisten niet hoe over die horde te komen to close
out close games
.”

Vanuit de bank vieren Gavin Kensmil en teamgenoten een
geslaagde aanval.

Niet opgeven

Na die Seattle-game volgde er dus een soort teammeeting in de
lockerroom. Het ging er hard aan toe. “We waren bijna een
uur in die lockerroom, waarbij de coaches ons hebben
‘uitgescholden’ en iedereen heeft gezegd wat moest worden gezegd.”
Kensmil zegt dat hij niet teveel heeft gezegd “omdat je als leider
moet kunnen luisteren”. “Ik kon twee dingen doen: ‘I could have
taken the easy way out and quit
‘ of ik kon een manier vinden
om het seizoen te veranderen, want aan het einde van de dag was het
mine legacy that is on the line. Ik heb toen besloten om
het tij te keren. Ik moest mezelf in de spiegel kunnen aankijken,
maar moest met mezelf beginnen.”

Terugblikkend denkt hij dat het probleem van het team was dat
iedereen de schuld aan het schuiven was naar iemand anders
instead of looking in the mirrors“. “Ik denk dat toen ik
dat heb gedaan als leider en mijn coach heb gezegd dat hij mij het
hardst kon coachen en het team door mij kon coachen en ik bereid
was om het vuile werk te doen, om het hardst te werken, het hardst
te spelen, ik denk dat dat alles heeft veranderd.” De wedstrijd
daarop maakte Kensmil 37 punten in 39 minuten. “I just refused
to lose
“, is zijn simpele verklaring voor de
‘uitbarsting’.

Een andere cruciale wedstrijd noemt hij het treffen van 5
februari tegen Dixie State University, historisch omdat voor het
eerst twee Surinamers – Kensmil en zijn neef Dancell Leter – op het
hoogste college basketbalniveau het veld deelden. “Die wedstrijd
had ik niet echt de optie om veel te scoren, dus ik moest een
manier vinden om mijn teamgenoten het zelfvertrouwen te geven dat
ook zij een team kunnen dragen of de capaciteiten daartoe hebben.
Het ging niet meer om mij als het ware. Ik moest mezelf in de
spiegel aankijken en beseffen dat ik die jongere guys meer nodig
heb dan dat zij mij nodig hebben, want ze hebben nog drie, vier
jaar om te spelen, maar dit is mijn laatste jaar. Ik moest dat
beseffen dat zij mij niet zoveel nodig hebben als ik hen nodig heb.
Ik moest hen halverwege ontmoeten en moest meer doen dan alleen
praten. I had to be about what I said I was going to be
about
. Ik moest veel minder selfish zijn because
it is not about me it is about winning
en ik denk dat dat
alles heeft veranderd.”

Gavin Kensmil omhelst zijn moeder nadat die voor het eerst
in zeven jaar weer persoonlijk een wedstrijd van hem
bijwoonde.

Dankbaar

Wat nooit is veranderd is zijn dankbaarheid naar zijn moeder
toe. Geen enkele gelegenheid gaat voorbij of hij prijst haar de
hemel in. Ook in aanloop naar Senior Night was dat niet anders.
“Kijk, niets is mooier”, zegt de moeder door emoties bevangen. “…
Je doet het niet in eerste instantie voor een dankjewel of
acknowledgement, je doet het – tenminste zo denk ik –
omdat je dat behoort te doen als jij kinderen hebt. Als ouder vind
ik dat je er alles voor moet doen dat je kinderen daar komen waar
zij willen zijn, maar ook waar jij graag wil dat ze zijn, dus jij
geeft die sturing.”

Saba zegt dat ze dat met volle overgave heeft gedaan; niet
alleen voor haar zoon, ook voor dochter Cyarah, die op junior
college niveau basketbalt. “Het mooiste dat je dan kan krijgen is
die waardering. Ik zeg altijd: ‘natuurlijk is het mooi als je
vandaag of morgen iets mooi voor me koopt, maar ik hoef geen geld
en goud’. Weet je hoe mooi een dankjewel klinkt? Weet je hoe mooi
het is om te horen wat ik allemaal beteken en dat hij dat niet
onder stoelen of banken steekt? Dat is het mooiste eigenlijk dat je
als dank terug kan krijgen en zij weten het en ik ben blij dat ze
het weten. Ik ben ’24/7′ voor mijn kinderen beschikbaar,
whatever and whenever. Ze weten dat ze altijd op mij
kunnen terugvallen, beiden weten dat. En dat hij dat aangeeft en
ook aan de buitenwacht vertelt … nou dan smelt je hart eigenlijk.
Zien dat hij zijn emoties toont, zien dat hij me waardeert om wat
ik allemaal heb gedaan, ja, dat is fantastisch en ik ben trots op
hem, ik ben trots op Cyarah, I couldn’t wish for more“,
klinkt Saba emotioneel en trots tegelijk.



Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina