In memoriam: Zuster Kranenburg (1923-2022)

The content originally appeared on: De Ware Tijd Online

08/05/2022 09:30

Eslien Kranenburg-Vyent, oudste vrijwilliger van het Surinaamse Rode Kruis, is niet meer.
Foto: SRK

PARAMARIBO
Zuster Eslien Kranenburg-Vyent, geboren in Paramaribo op 20 februari 1923, was de oudste vrijwilliger bij het Surinaamse Rode Kruis (SRK). Toen er in 1938 sprake was om een Rode Kruisvereniging in Suriname op te richten, was zij een vijftienjarige nieuwsgierige tiener die wilde weten wat toch de speciale brieven waren die ze bij de gouverneur moest bezorgen. Zo kwam ze al spelenderwijs terecht in het jongerenclubje ‘Driehoek’. Al snel werd dat serieus: de oorlog brak uit en de jongelui leerden in hun club verbanden aanleggen en zieke mensen helpen.
Dit zou de voorloper zijn van het jongerenwerk van het Rode Kruis.

Eslien Kranenburg-Vyent is niet alleen EHBO’er geweest, maar ook
bloeddonor, collectant en SRK-activist. Zij stond aan de wieg van
de zorg voor mensen met een beperking. Voor haar tomeloze
onbaatzuchtige inzet is ze tweemaal gedecoreerd, het laatst in de
Orde van de Gele Ster. Haar man, broeder Kranenburg, was ook
vrijwilliger van het SRK.

Invaliden

Kranenburg-Vyent heeft in de beginjaren veel met mensen met een
beperking gewerkt. Daarover vertelde ze ooit het volgende

“Zuster Finck vroeg mij of ik invalide mensen wilde gaan
opzoeken, want vroeger kwamen er geen invaliden buiten, men hield
die mensen binnen, uit beeld. Het was ongeveer eindjaren vijftig,
ik ben vergeten wanneer het precies was. In die tijd had je nog
helemaal geen scholen en opvang voor die mensen. Overal in de stad
heb ik gelopen om naar invaliden te zoeken.

Op sommige plaatsen hadden ze het niet zo goed. Zuster Finck
had geregeld dat zij dan elke week wat dingen konden krijgen als
kip, rijst en zo. Wij gingen overal een beetje bedelen, naar lakens
zoeken, naar dit en dat zoeken. We kregen dan pakjes en brachten
die voor ze. We begonnen om in december een brunch voor ze te
houden, in het kampement. Voor die dag kregen we auto’s van mensen.
We gingen de invaliden ophalen met twee of drie EHBO’ers in een
wagen.

Op een erf aan de Kwattaweg vond ik eens twee jongens
liggend. Hun moeder woonde op het erf. Zij moest alles voor die
jongens doen. Ik legde haar uit dat we ze wilden komen halen om een
beetje uit te gaan. Ik zei: ‘Dan komen ze bij ons, dan krijgen ze
lekkers.’ De moeder zei: ‘Maar hoe gaan ze dan, want ze hebben geen
kleren.’ ‘Ik zorg daarvoor’, zei ik. Aan zuster Finck heb ik alles
verteld. En ook gezegd dat ik vind dat ze niet goed liggen, dat hun
matras veel te plat is. Toen zijn we bij Kirpalani gaan bedelen.
Die hebben ons slaap pyjama’s gegeven en daarmee zijn die jongens
naar het kampement gekomen. Ze waren zo blij en ze hebben ook
dingen gewonnen. Het was een feest als een feest.”

EHBO-korps

Zuster Kranenburg was steevast betrokken bij het Health
Assistant Team vrijwilligers, dat vroeger bekend was als het Rode
Kruis EHBO-korps. Zo ondersteunde ze samen met de andere
vrijwilligers de Avondvierdaagse (AVD) om EHBO te verlenen aan
wandellopers die dit nodig hadden. In de voorhoede van de
wandelmars liep zij in het Rode Kruis Korps met hun EHBO-tas achter
de militairen aan die de kopgroep waren.

Zuster Kranenburg was een begrip in de samenleving als het om
voetbalwedstrijden ging. Als een voetballer met een blessure
neerviel op het veld, was zij een van de eerste vrijwilligers die
met een emmer met koud water en een spons rende naar de
geblesseerde speler om EHBO te verlenen.

Zij was ook betrokken bij de Welfare-vrijwilligersgroep van het
SRK. Deze promoot voornamelijk sociale inclusiviteit voor eenieder
binnen de samenleving. Door tussenkomst van het Surinaams
bedrijfsleven konden de Welfare-vrijwilligers leuke sport- en
gezelschapsdagen organiseren voor mensen met een beperking en
senioren van bejaardentehuizen.

Zuster Kranenburg is een inspiratie geweest voor vele
vrijwilligers van het Rode Kruis. Zij hebben veel van haar geleerd
in de afgelopen jaren, daar zij een bron van informatie was als het
ging over het humanitaire werk in Suriname. “Een icoon is ons
voorgegaan”, reageert vrijwilliger Bill Fung Loi. “Moge haar ziel
verkeren in de heerlijkheid van de Almachtige.”

Wij zijn dankbaar dat zij haar talenten heeft gebruikt binnen
onze organisatie om de kwetsbare mens te ondersteunen. En wij zijn
ook dankbaar dat haar familie haar die gelegenheid heeft geboden.
Wij wensen daarom de nabestaanden heel veel troost en sterkte toe
in deze droeve dagen!

Bestuur, directie, medewerkers en vrijwilligers van het
Surinaamse Rode Kruis



Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina