COMMENTAAR: Zwijgen als kunst

The content originally appeared on: De Ware Tijd Online

30/04/2022 12:00


TWEE WEKEN GELEDEN waren toeristen en zakelieden in de wolken. Geen ingewikkelde procedures meer volgen om naar een land te komen dat redelijk onbekend is. Gewoon met het paspoort op reis naar Suriname en hier aangekomen een toeristenkaart aanschaffen. Er werd hier en daar nog een beetje mokkend gedaan over het feit dat er geen wifi is op luchthaven Zanderij en het betalen online daardoor niet mogelijk is als mensen eenmaal geland zijn, maar vooruit. Een ingewikkelde online procedure en de daarbij horende onzekerheid zou reizigers bespaard blijven.

Als het niet minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken,
International Business en Internationale Samenwerking zelf was
geweest die het officieel had aangekondigd, dan had verteld kunnen
worden dat het een leugen was. Zo stil is diezelfde minister nu.
Alsof hij het totaal niet officieel gemeld heeft. Doordat hij zo
stil is weten reizigers niet meer waar ze aan toe zijn. Moeten de
mensen die in die twee weken hebben geboekt, nu hun reis afzeggen?
Wat gaat met ze gebeuren als ze toch aankomen op de luchthaven
omdat ze het niet weten? We moeten allemaal gissen. Het ministerie
heeft geen enkele mededeling gedaan over wat de reden is dat de
maatregel tot nader orde is uitgesteld.

Maar het zwijgen hebben deze machthebbers bijna tot kunst
verheven. Zo zijn er meer zaken die spelen die de regering en
coalitie belangrijk vonden en waarover het nu ineens muisstil is.
De kwestie Gabon is daar een van. Parlementsvoorzitter Marinus Bee
zou recent deels op kosten van het parlement met een delegatie zijn
vertrokken naar Gabon. De delegatie die Bee koos was niet
afgevaardigd door het parlement. Volgens berichten – want Bee heeft
de beloofde persconferentie over de materie niet gehouden – heeft
Bee zelf besloten wie mee zou gaan.

Deze regering zou ook korte metten maken met het hebben van
meerdere functies door DNA-leden. Dat zou niet meer toegestaan
zijn. Ook dat is nooit meer besproken. Dit terwijl er dringend
gesproken moet worden over de privileges van parlementariers. Een
van de 51 leden heeft naar verluidt een auto en chauffeur op kosten
van de staat. Geconfronteerd daarmee verwijst die naar Andre
Misiekaba, die in het verleden door de VHP zo verguisd is, om de
eigen privileges goed te praten.

De drang om verandering te brengen schijnt verdwenen te zijn met
de komst van auto en chauffeur. Ook de noodzaak om binnen de bond,
die deze parlementarier ook nog voorzit, verkiezingen te houden,
blijkt naar de achtergrond te zijn geschoven. Ook dat lijkt
verdacht veel op gedrag van een oud-parlementarier. Kortom,
Suriname is een zegen van een plek voor politici die een
kortetermijnheugen faken om hun verantwoordelijkheid naar het
volk toe naast zich neer te leggen.



Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina