COMMENTAAR: Zwarte dag persvrijheid

The content originally appeared on: De Ware Tijd Online

15/12/2021 12:00


MAAR LIEFST VIJF journalisten werden op 8 december 1982 vermoord in Suriname. De stem van de democratie werd die dag om zeep geholpen door het militair regiem onder leiding van de inmiddels veroordeelde maar nog altijd vrij lopende Desi Bouterse. Suriname heeft een lange weg afgelegd om de democratie en ook diens stem – de persvrijheid – weer een plek te geven in ons land.

Ironisch genoeg is het vicepresident Ronnie Brunswijk, die ook
gestreden heeft voor het herstel van de democratie, die dit recht
vandaag de dag met de voeten treedt. Letterlijk via zijn
beveiligers. Jason Pinas, journalist vande Ware Tijd, die naar
zeggen van Brunswijk in ‘helemaal in zijn auto kwam’, is door zijn
beveiligers geschopt en geslagen. Brunswijk verklaarde in het huis
van de democratie schouderophalend dat hij ‘niet verantwoordelijk’
is voor datgene wat de beveiliging heeft gedaan met de journalist.
Volgens de vicepresident wisten zijn veiligheidsmensen niet eens of
het een journalist was. Brunswijk nam dus ook niet de moeite dat te
melden aan zijn beveiligers. “Maar”, benadrukt hij, “deze regering
is niet tegen de persvrijheid.” 51 leden zaten erbij en keken
ernaar.

Opmerkelijk is ook het optreden van de politie in dit geval. Het
doen van een aangifte werd Pinas en de krant bemoeilijkt, want hij
zou het ‘zelf gezocht hebben’. Een ware neergang mag het heten als
de politie weigert haar taak uit te voeren en voor het gemak de
hamer van de rechter hanteert. Dit is een ernstige beperking van de
rechten van iemand die zich aangetast voelt zijn lichamelijke en
mentale integriteit als mens.

Het is geen geheim dat Brunswijk niet tegen kritiek kan en Pinas
is een kritische journalist die juist wel de vragen durft te
stellen waarvan iedereen de antwoorden wil weten. Brunswijk heeft
hem al vaker beschuldigd ervan ‘lawlaw sani’ te vragen. Dat juist
deze journalist afgetuigd is terwijl de vicepresident de andere
kant uitkeek veroordeelt de krant als opzet en het is een actie die
veroordeeld moet worden door alle maatschappelijke groepen in de
samenleving, door de internationale gemeenschap en zeker door de
regering. De Vereniging van Journalisten in Suriname, (SVJ) praat
terecht van een dieptepunt binnen de beleving van de
persvrijheid.

Suriname deed onlangs een stap vooruit op de persvrijheidsindex
omdat er een gevarieerd medialandschap is en ook omdat er geen
aanvallen op journalisten zijn. Maar ook toen werd de aantekening
gemaakt dat het optreden van de vicepresident richting deze zelfde
journalist wel een ‘punt van zorg’ is. Het is dus verwachtbaar dat
Suriname bij de komende meting van de persvrijheid wel achteruit
zal gaan en dat door een vicepresident die blunder na blunder maakt
en door machtswellustige in de het zadel gehouden wordt.

Dit is een land waar ministers de groene tafel opzoeken omdat
zij zich in het diepst van hun ziel aangetast voelen vanwege de
beschuldiging ‘narcist’, en ook de president de politie vaker heeft
ingezet om ‘lasteraars’ aan te houden. Daarom kan niet
voorbijgegaan worden aan een brute barbaarse mishandeling en
afhandig maken van de telefoon van een journalist, die zijn badge
zichtbaar omhangen had, nota bena voor het huis van de
democratie.

Hier moet met al onze ten dienste staande middelen krachtig
tegen geprotesteerd worden. Het wachten is op al de organisaties
die zich opwerpen als bewaker van mensenrechten en de
parlementariers die vaker met de mond belijden dat de periode
waarin er geen persvrijheid was, nooit meer terug moet komen. De
pers rekent op u!




Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina