COMMENTAAR: Ontsluiting of ontwikkeling

The content originally appeared on: De Ware Tijd Online

16/04/2022 12:00


RUIM TWEEDUIZEND SAAMAKA hebben in een petitie aan Marinus Bee, de voorzitter van De Nationale Assemblee, aangegeven dat zij het niet eens zijn met het bouwen van een brug over de Boven-Surinamerivier. Het geheel is wat gecompliceerder wanneer blijkt dat delen van het traditioneel gezag dat wel willen. Ze stellen dat de mensen in het gebied klagen dat zij geisoleerd zijn, maar met de brug zou het isolement worden opgeheven.

Er zijn in Suriname niet-gouvernementele organisaties (ngo’s)
bezig om in andere en dan vooral inheemse gemeenschappen
voorlichting te geven over de gevaren van het ontsluiten van
gebieden. Vooral als de plaatselijke gemeenschap geen of
onvoldoende tools heeft om zich tegen de gevolgen daarvan te
beschermen. Er hoeft alleen maar te worden gekeken naar de
problemen die de Trio-gemeenschap heeft ervaren na het openstoten
van de weg naar Amatopo. Van jagers die in het gebied kwamen tot
kleine vliegtuigen die plots een nieuwe airstrip hadden.

Veel van het binnenland blijft beschermd omdat het niet goed
bereikbaar is. Aan de andere kant heeft isolatie ook grote nadelen.
Vandaar dat het belangrijk is om de het verstrekken van informatie
aan de gemeenschappen op te voeren en samen te bepalen wat zij zien
als ontwikkeling voor het gebied. Het principe van Free Prior and
Informed Consent zouden de gemeenschappen onderling ook moeten
toepassen om tot een besluit te komen. Besluiten in een gemeenschap
waar collectief bezit wordt gepredikt, moeten ook collectief worden
genomen.

Onderdeel van het besluitvormingsproces zou ook moeten zijn een
milieueffectenstudie waarbij duidelijk wordt welk
langetermijneffect zo een brug kan hebben. Pas dan zou het
ministerie van Openbare Werken kunnen kijken of de geplande brug
technisch verantwoord is en meer. Het bouwen van een brug in het
gebied zou dus niet eventjes snel moeten worden geregeld.

Suriname zit bovendien al enkele jaren opgescheept met wegen in
het achterland die kapot worden gereden door zwaar beladen
houttrucks. De vraag kan worden gesteld hoe raadzaam het is om nog
zo een verbindingsweg te hebben? Dat lijkt geen goed idee. Vaak is
ook geen structuur van onderhoud afgesproken en wordt dat
overgelaten aan de ‘goodwill’ van het bedrijf dat in een bepaald
gebied opereert.

De overheid heeft er een handje van niet te bemoeien in
conflicten tussen plaatselijke gemeenschappen. Soms terecht, omdat
het traditioneel gezag een bepaalde autoriteit heeft. Echter, in
dit geval zou het correct zijn om wel te onderhandelen. Immers, het
is een overheidshandelen het geven van een concessie dat de
bewoners op dit punt heeft gebracht. Beter nog zou het zijn als de
overheid de op vertragingstactiek lijkende manier van handelen rond
de wet Collectieve Rechten Inheemse en Tribale Volken verlaat. Als
die wet er eenmaal is, zijn er duidelijke mechanismen waarop
plaatselijke gemeenschappen zich kunnen beroepen zonder dat dit
soort conflicten zich hoeven voor te doen.



Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina