COLUMN: Tipje van de ijsberg

The content originally appeared on: De Ware Tijd Online

18/04/2022 14:00
-
ROZENGEUR

Gerold Rozenblad

Het was een vrij koddig gezicht om te zien. Onze vicepresident als spijtoptant op de nationale tv feitelijk aangevend dat wat hij had gezegd kolder was. Dat de klacht dat ‘zijn’ ministers geen geld kregen van de Herdershond in feite bodemloze kretologie was. Hij had zijn les niet geleerd. Want de Herdershond had bij eerder beklag reeds aangegeven dat de vp er niets van snapt. En nu werd hij met beeld en geluid te schande gezet.

Bigi Bravo leek in dat opzicht op een kwajongen uit vervlogen
tijden. De tijden toen je als kwajongen op het GLO onderwijs bij
onhebbelijkheid naar voren werd geroepen en met je gezicht naar de
hoek moest staan. Een publieke vernedering die slechts overtroffen
kon worden door het achter de kast staan. Wie oud genoeg is kent
dergelijke Spartaanse mores. Het gezicht dat onze vp op tv trok
leek op iemand die dat net was ondergaan.

Maar de vertoning op tv werpt een diep inzicht over hoe het wel,
of beter gezegd niet gaat binnen de raad van ministers. Als
voorzitter van de raad had Brunswijk voldoende mogelijkheden om op
die plek de Herdershond ter verantwoording te roepen, of aan tafel,
met alle ministers erbij de kaarten naast elkaar te leggen. Dan was
hem de publieke vernedering bespaard gebleven. Naar het schijnt
heeft hij na twee jaar leiding geven aan de raad nog steeds niet
door wat de procedures zijn en wat de stand van zaken is
betreffende voortgang en financiering van projecten. Hij deed de
zaak af met dat hij heeft gezegd wat ‘zijn’ ministers hem hebben
gezegd. Kennelijk niet tijdens de vergaderingen van de raad van
ministers, maar in achterkamertjes.

In eerste instantie kon ik niet bevroeden wat de Herdershond
bedoelde met zijn uitlating dat hij bepaalde zaken niet kon betalen
omdat er geen administratieve stukken zijn om dat de onderbouwen.
Het is de saus die de de facto voorzitter van de raad van ministers
erover goot die de zaak sinister maakte. Want volgens
Bibis-minister Albert Ramdin zoeken bepaalde ministers geld voor
projecten die geen Staatszaken zijn. Wel politieke zaken. Op basis
daarvan zijn er rekeningen die niet betaald kunnen worden. Ramdin
hield het op simpel goed bestuur dat gevoerd moet worden. Volgens
mij is het simpele poging tot fraude waarvan bepaalde ministers dan
verweten kunnen worden. Anders kan ik het niet betitelen.

In de periode Venetiaan moest een Abop-minister de laan uit toen
zij poogde haar jaardag feestje te laten betalen door de Staat. Nu
worden we geconfronteerd met ministers die partijzaken gefinancierd
willen zien door dezelfde Staat. Als het goed zit zal president
Santokhi morgen een aantal ministers laten gaan. Als de bewering
van Ramdin klopt, zou de president geen andere optie moeten hebben
dan de door Ramdin bedoelde ministers ook de laan uit te sturen. En
blijjkt dat kwestie Brunswijk slechts het tipje van de
spreekwoordelijke ijsberg. In dit geval een berg aan banaal
bestuur.

[email protected]



Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina